Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2015

Αυθόρμητος αυτο-σχεδιασμός.

Η καθημερινή μας μέρα είναι μια εναλλαγή κρύου και ζέστης
ήλιου και φεγγαριου
καφέ, και μπύρας,
ύπνου και ξύπνιου,
ονείρου και πραγματικότητας.
Μέσω αυτών των αντιθέτων δυναμέων συναρμονίζεται το σύμπαν.
Στο σύμπαν περιφέρονται οι πληγωμένες ψυχές των ανθρώπων.
Ανα καιρούς, οι ίδιες αυτές οι ψυχές, ρισκάρουν την ευθραστότητα τους επισκέπτοντας την Γη.
Διαλυμένοι άνθρωποι τριγυρνούν κρατώντας το χέρι.
Φοβούνται την σιωπή, αλλά και την υπερβολική φασαρία.
Η καθημερινότητα τους είναι πλημμυρισμένη με σκέψη, προβληματισμό, πεσιμισμό.
Όλα αυτά όμως, χάνονται για ένα μονάχα λεπτό.
Εκείνο το λεπτό που εναλλάσεται το βράδυ, σε μέρα.
Εκείνο το λεπτό που είναι το πιο κρύο λεπτό της ημέρας.
Εκείνο το λεπτό που μια νέα μέρα ξημερώνει και ποιος γνωρίζει τι θα φέρει με την σειρά της.
Εκείνο το λεπτό που οι δύο αυτές αντίθετες δυνάμεις του σκοταδιού και του φώτος συνεργάζονται.
Για εκείνο το λεπτό μόνο, οι ίδιοι άνθρωποι, ατενίζουν την απέραντη θάλασσα των διαταραγμένων προσωπικοτήτων τους, και για μονάχα, εκείνο το λεπτό, ελπίζουν.
Γιατί την ουσία μας σύντροφε, την βρίσκουμε κάνοντας βουτιά στην ραγισμένη ψυχή του διπλανού μας.
Καλημέρα, καληνύχτα λοιπόν. Δεν έχει και σημασία. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

πες τα