Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015

μμμ

θέλω να σπάσω σε κομμάτια
και να τα μοιράζω σε τυχαίους περαστικούς.

εσύ που περπατάς αμέριμνος στο σκοτεινό σοκάκι της μικρής μου πόλης
-πάρε λίγη μοναξιά
παίξε μαζί της, και μετά πέτα την
μπορείς να μου τη δώσεις και πίσω
αλλά δε θα στο συνιστούσα.

εσύ, προς την αντίθετη κατεύθυνση
έλα, πάμε σε ένα μαγαζί για ρακές
παρεμπιπτόντως, θα σε κεράσω και λίγη απελπισία.
διαθέτω μεγάλα αποθέματα, δε θα μου λείψει.

εσύ, που τώρα με γδύνεις και φιλάς αισθησιακά το κορμί μου,
με κοιτάς και ξεχειλίζει η λαγνεία από τα μάτια σου,
θα τολμούσες να δεχτείς λίγη απαισιοδοξία μου;

δίνω διαστροφή, δώσε μου ηρεμία
πάρε άγχος, δώσε μου συμπόνια

σκλαβοπάζαρο συναισθημάτων.
μπας και ελαφρύνω -μέτρια- την ύπαρξη μου.
όχι πως βουλιάζω, αλλά πνίγομαι κάπως.

όμως,θα το κάνω.
θα στήσω έναν πάγκο στο πανηγύρι της Παναγιάς
και θα προσφέρω κομμάτια μου
ίσως έτσι με καταλάβουν,
ίσως με βιώσουν μέτρια,
πάντα μέτρια
ποτέ ακραία.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

πες τα