Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

Νηνεμία VS Ζωή (Λάσκαρη.)

Νηνεμία.
Μια άχρηστη γνώση για την απόλαυση της θάλασσας
πριν την μεγάλη τρικυμία.
Σκέψου δεν είμαι καν ναυτικός.
Ούτε θα ήθελα. Ποιος θα ήθελε να μένει για ολόκληρους μήνες πάνω σ' ένα πλοίο
και το μόνο που να παρατηρεί από άλλες χώρες, να είναι η ποιότητα των μπουρδέλων του
η ποιότητα των αλκοολούχων ποτών και των ναρκωτικών;
Σωστά. Πολλοί άνθρωποι.
Βασικά οι περισσότεροι άνθρωποι.
Κάποτε είχα διαβάσει, πως το να αγναντεύεις το απέραντο της θάλασσας
να παρατηρείς την μαγική τομή θάλασσας και ουρανού
καταιγίδας και παλίρροιας.
φωτός και σκοταδιού, ανοίγει το μυαλό σου.
Θυμάσαι πως είσαι ένα μικρό μέρος αυτού του κόσμου.
Βλέποντας το απέραντο,το άγνωστο, ελπίζεις.
Γουρλώνεις τα μάτια, πεισμώνεις, και λες , "θέλω να πάω στην άκρη του ουρανού και της θάλασσας."
Σαν, όταν ήσουν μικρός, που ονειρεούσουν να αγγίξεις τα όρια του ουράνιου τόξου.
Αργότερα όμως μεγάλωσες.
 Συνειδητοποίησες ότι το ουράνιο τόξο δεν είναι τίποτα παρά ένα φυσικό φαινόμενο.
Τα χρώματα, είναι αντανάκλαση.
Δεν είναι απτά. Δεν υπάρχει θησαυρός. Ούτε μπορείς να τα προσεγγίσεις.
Για την ακρίβεια, όσο τα πλησιάζεις , τόσο απομακρύνονται.
Και τελικά εξαφανίζονται.
Μόνο που στο μήκος όλης αυτής της απόστασης που σε διαχωρίζει από το απέραντο της θάλασσας,
αντικρύζεις την μοναξιά σου.
Δεν υπάρχει κανείς άλλος άνθρωπος.
Τρομάζω.

Συνεχίζεις όμως να αναζητάς την νηνεμία. Και ας μεγάλωσες.
Και ας ξέρεις πως τίποτα δεν είναι απτό.
Οι άνθρωποι, είναι ύλη. Και η ύλη, έχει εσωτερικότητα, και κίνηση.
Τίποτα δε μένει αμετάβλητο.
Και τελικά, όλα αναγάγονται στον σωστό χρόνο.

Τη νηνεμία,μπορεί να την χάσεις για ένα δευτερόλεπτο
και να βρεθείς παγιδευμένος, στην πιο άγρια καταιγίδα.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

πες τα