Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

λίγα λεπτά παρανόησης *

Κάποιοι φαντάζονται εκδρομές και περιπέτειες με τον σύντροφο τους,
εξερεύνηση εγκαταλελειμένων σπιτιών και οκτάωρες πεζοπορίες
σε βουνά ξεχασμένα από τον τουρισμό,
και από την φαντακτερή κα εντυπωσιακή άνοιξη.

Θέλουν αγριεμένο σεξ, και ρομαντικά δείπνα,
μερικούς ψίθυρους στα αυτιά τους και ζαλισμένα τετράποδα
να τους κατουρούν από τη χαρά τους.
Τι περιπέτεια να'σαι ερωτευμένος.

Φαντάζονται έντονες ερωτικές εξομολογήσεις,
και τα σ'αγαπώ να πέφτουν βροχή,
μαζί με τις ξυλιές στον κώλο
και τα σημάδια στον λαιμό.

Κανείς απ'αυτούς, δε φαντάστηκε την μοναξιά,
ή τις ανασφάλειες που δομούν οι παράλληλες πραγματικότητες,
πιο σκοτεινές
και πιο θλιμένες, από τη κανονική πλήξη.

Κανείς απ'αυτούς, δεν είδε το άγχος της απόρριψης,
το άλγος της ύπαρξης,
την διαχείρηση της ερώτησης :
"και όταν κουραστεί;"
Τι πόνος να'σαι ερωτευμένος.

Οι μεν να καλπάζουν στους κόσμους τους, 
και οι δε να τρέμουν τις συνέπειες των σχέσεων.
Οι μεν φωνάζουν και αναπηδούν με τον ελάχιστο ήχο, και οι δε, σιωπηλά, προσεχτικά, διανύουν 
τα στοιχεία και τα σημάδια.

Όμως, το μόνο που μπορώ εγώ να φανταστώ,
είναι να μπαίνω σπίτι, να σου δίνω ένα φιλί στο μάγουλο
και έπειτα να ερωτοτροπώ στη γωνία μου
με εκείνο το βιβλίο που σου έλεγα χθες στο τηλέφωνο. 

Είναι βαρετό να είσαι ερωτευμένος. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

πες τα