Σάββατο, 28 Απριλίου 2018

μια ληγμένη ιστορία για αυτό που ονομάζουν "ζωή"


μέρα 94894836
μαρτυρώντας κάποιο ημερολόγιο του διπλανού σου...


Το καλοκαίρι έχει δύο όψεις,όπως και η πραγματικότητα έχει άλλες τόσες.
Οι ιδέες μας, μας προστατεύουν,όμως άλλες φορές, μας αφήνουν εκτεθειμμένες,ειδικώς όταν οφείλεις στον εαυτό σου να συγκρουστείς άμεσα και βιωματικά με γνωστές μηχανές εκμετάλλευσης. Σε δοκιμάζουν και τις δοκιμάζεις..σε πατούν κάτω και'συ ανταποδίδεις απλώς την γνωστή επιθετική ματιά. Στο σημείο μεταξύ του “τραβάτε γαμηθείτε” και του “τώρα, έρχομαι”. Σίγουρα θα αισθανείς συχνώς αποτυχημένη.
      Ο μικρόκοσμος σου πλέον, δεν αφορά μια καταγγελία που διάβασες ή μια ταξική ανάλυση,αλλά το αφεντικό σου. Με ονοματεπώνυμο. Ξέρεις το μαγαζί του, τις εκφράσεις του, τον λογιστή του. Ξέρεις -από πρώτο χέρι πλέον- πως αυτός ο άνθρωπος σου ζήτησε να δουλέψεις 12 ώρες, με 3,5 ευρώ, χωρίς ρεπό. Ξέρεις πως αυτός ο άνθρωπος,μόλις του μίλησες για την κούραση που ένοιωσες μετά την πρώτη μέρα της δουλειάς σου, σου εξήγησε πως έχει και άλλα άτομα στο νου του άμα θες να τα παρατήσεις. Επειδή αυτό που σκέφτηκες πρώτο πρώτο,είναι άμα το αφεντικό σου τα'χει βολεμένα, μην τον κρεμάσεις τον άνθρωπο! Σου είπε,πως δεν μπορεί να πάρει και άλλη κοπέλα, δεν βγαίνει με τα ένσημα, και άλλωστε τα παιδιά στη κουζίνα γουστάρουν αυτό που κάνουν. Ναι, αυτό είπε. Πως γουστάρουν. Και το εννοούσε. Δεν ντράπηκε καν να το ξεστομίσει,το είπε με αυτοπεποίθηση. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που σου κάνε πλακίτσα για τις επιλογές σου και για το ότι κοιτάς το πάτωμα όταν νοιώθεις αμηχανία.

      10 και 11 ώρες, καθημερινά, στενόχωρος και στενάχωρος χώρος, χωρίς καν ένα σκαμπό και στη ζούλα, κρίσεις πανικού και σφιγμένες γροθιές.. Η κουζίνα επίσης ζέχνει από ιεραρχία. Τη γνωστή ιεραρχία. Όλοι θα φωνάζουν σε όλους. Και κυρίως, οι πιο σημαντικοί στους πιο ασήμαντους. Οι άρχοντες από δω, και οι δούλοι από την άλλη, οι έλληνες από τη μία , και οι ξένες από 'κει, ενώ στη πραγματικότητα, στη θεμελιώδη μάχη και σε κάθε στιγμή αυτού του σιχαμένου συνεχούς, όλοι οι μαλάκες στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Όμως, η ένταση της δουλειάς βλέπεις. Και άμα και πεις κάτι, το οτιδήποτε : “έτσι είναι η δουλειά” . Αν γουστάρεις. Απλά τα πράγματα.
Εμένα δεν είναι φυσική μου κατάσταση να στέκομαι τόσες ώρες όρθια για 35 ευρώ. Άντε γαμήσου. Άντε γαμήσου.
       Νομίζω πως το μέσο τουριστικό κλισεδιάρικο εστιατόριο (ή το ξενοδοχείο αναλόγως) στην  περίοδο σεζόν είναι μία εύστοχη ενσάρκωση του τι σημαίνει καπιταλισμός στη δυτική κοινωνία. Κατεψυγμένα κρέατα και κακοπλυμένα μαρούλια για τους έχοντες,και τα αποφάγια τους να ταίζουν τους εργαζόμενους ή τα αδέσποτα. Αν και συνήθως, ταίζουν τους κάδους. Το αφεντικό να περιμένει όλη τη χρονιά να φτάσει το καλοκαιράκι να κάνει τζίρο και να πάρει την αμαξάρα που ονειρευόταν.
Και'συ, να δουλεύεις μέσα στη χρονιά, για να γαμηθείς να δουλεύεις μέσα στο καλοκαιράκι και να πάρεις εκείνα τα βουνά που τα χρώματα του σε μαστουρώνουν.

Να εύχεσαι το σώμα σου να σε βαστάξει. Να φοβάσαι την υπερκόπωση. Να εύχεσαι να μη σου μιλήσει κανένα μουνόπανο στη δουλειά. Να εύχεσαι η πιτσιρίκα από την αλβανία, αυτό το βράδυ να βρίσει τον μαλάκα τον μάγειρα που την υποτιμά. Να εύχεσαι να τον βρίσεις εσύ για εκείνη. Να εύχεσαι να μην είσαι τόσο αδύναμη στα μάτια τους, να κάνεις την αδυναμία σου δύναμη. Να μην είσαι πλέον η μικρή. Να εύχεσαι να μη σπάσεις κάποια γυάλινη μαλακία. Να εύχεσαι να περάσει ακόμη ένα 10ώρο ,να πάρεις τα 35 ευρώ και να σηκωθείς να φύγεις.

Και να ,κοίτα τους τουρίστες να διέρχονται,πάνω κάτω, να κάθονται και να χαζογελάνε. Να παίζουν με τα γαμώ κινητά τους και να κάνουν ένα τέταρτο να παραγγείλουν. Και στη συνέχεια να διαμαρτύρονται που η μπριζόλα είναι κακοψημένη, ή λίγο ψημένη, ή καμένη, ή σόλα παπουτσιού. 
Η βιτρίνα ,είναι μια τελειότητα. Όμορφα μενού με χαμογελαστούς σερβιτόρους. 
Τρελά μοχίτος με πολύχρωμες ομπρελίτσες.
Καθαρές τουαλέτες με ανάλαφρο ντεκόρ και εκλεπτυσμένη μουσική. Γιατί και όταν κατουράς πελάτη, θέλουμε να είσαι χαλαρός, σα το σπίτι σου. 

Πίσω από τη βιτρίνα σου όμως πελάτη,χοντρέ τουρίστα, σεξίσταρε, μουνόπανο, φίλε μου και γνωστέ μου, κρύβεται ιδρώτας,εκμετάλλευση σε συνδυασμό με πρυσμένα πόδια και ζαλισμένα αρχίδια, και μία γυναίκα 60 χρονών μετανάστρια, 20 χρόνια στη δουλειά με την αντανακλαστική της απάντηση στο πως της φαίνεται η ζωή της να είναι: “ε μωρέ,καλά,δόξα το θεό” με φανερή έκπληξη στην ερώτηση.

Φέρε την καραμπίνα,είναι εποχή κυνηγιού.

2 σχόλια:

πες τα