Σάββατο, 28 Απριλίου 2018

κάτι κουνιέται στο μπάνιο

είμαι κενή,
άδεια. Πώς το λένε;
Και πάνω που σου' λεγα, πως δε θα ξανα περιπέσω
σε τέτοιες ρητορείες.
Υπάρχω.
Μα θέλω να δωθώ.
Χωρίς πολλά πολλά,
χωρίς σύνθετες διαδικασίες.
Να αισθανθώ, αυτό που λένε
συντροφικότητα.

μια ληγμένη ιστορία για αυτό που ονομάζουν "ζωή"


μέρα 94894836
μαρτυρώντας κάποιο ημερολόγιο του διπλανού σου...


Το καλοκαίρι έχει δύο όψεις,όπως και η πραγματικότητα έχει άλλες τόσες.
Οι ιδέες μας, μας προστατεύουν,όμως άλλες φορές, μας αφήνουν εκτεθειμμένες,ειδικώς όταν οφείλεις στον εαυτό σου να συγκρουστείς άμεσα και βιωματικά με γνωστές μηχανές εκμετάλλευσης. Σε δοκιμάζουν και τις δοκιμάζεις..σε πατούν κάτω και'συ ανταποδίδεις απλώς την γνωστή επιθετική ματιά. Στο σημείο μεταξύ του “τραβάτε γαμηθείτε” και του “τώρα, έρχομαι”. Σίγουρα θα αισθανείς συχνώς αποτυχημένη.
      Ο μικρόκοσμος σου πλέον, δεν αφορά μια καταγγελία που διάβασες ή μια ταξική ανάλυση,αλλά το αφεντικό σου. Με ονοματεπώνυμο. Ξέρεις το μαγαζί του, τις εκφράσεις του, τον λογιστή του. Ξέρεις -από πρώτο χέρι πλέον- πως αυτός ο άνθρωπος σου ζήτησε να δουλέψεις 12 ώρες, με 3,5 ευρώ, χωρίς ρεπό. Ξέρεις πως αυτός ο άνθρωπος,μόλις του μίλησες για την κούραση που ένοιωσες μετά την πρώτη μέρα της δουλειάς σου, σου εξήγησε πως έχει και άλλα άτομα στο νου του άμα θες να τα παρατήσεις. Επειδή αυτό που σκέφτηκες πρώτο πρώτο,είναι άμα το αφεντικό σου τα'χει βολεμένα, μην τον κρεμάσεις τον άνθρωπο! Σου είπε,πως δεν μπορεί να πάρει και άλλη κοπέλα, δεν βγαίνει με τα ένσημα, και άλλωστε τα παιδιά στη κουζίνα γουστάρουν αυτό που κάνουν. Ναι, αυτό είπε. Πως γουστάρουν. Και το εννοούσε. Δεν ντράπηκε καν να το ξεστομίσει,το είπε με αυτοπεποίθηση. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που σου κάνε πλακίτσα για τις επιλογές σου και για το ότι κοιτάς το πάτωμα όταν νοιώθεις αμηχανία.

      10 και 11 ώρες, καθημερινά, στενόχωρος και στενάχωρος χώρος, χωρίς καν ένα σκαμπό και στη ζούλα, κρίσεις πανικού και σφιγμένες γροθιές.. Η κουζίνα επίσης ζέχνει από ιεραρχία. Τη γνωστή ιεραρχία. Όλοι θα φωνάζουν σε όλους. Και κυρίως, οι πιο σημαντικοί στους πιο ασήμαντους. Οι άρχοντες από δω, και οι δούλοι από την άλλη, οι έλληνες από τη μία , και οι ξένες από 'κει, ενώ στη πραγματικότητα, στη θεμελιώδη μάχη και σε κάθε στιγμή αυτού του σιχαμένου συνεχούς, όλοι οι μαλάκες στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Όμως, η ένταση της δουλειάς βλέπεις. Και άμα και πεις κάτι, το οτιδήποτε : “έτσι είναι η δουλειά” . Αν γουστάρεις. Απλά τα πράγματα.
Εμένα δεν είναι φυσική μου κατάσταση να στέκομαι τόσες ώρες όρθια για 35 ευρώ. Άντε γαμήσου. Άντε γαμήσου.
       Νομίζω πως το μέσο τουριστικό κλισεδιάρικο εστιατόριο (ή το ξενοδοχείο αναλόγως) στην  περίοδο σεζόν είναι μία εύστοχη ενσάρκωση του τι σημαίνει καπιταλισμός στη δυτική κοινωνία. Κατεψυγμένα κρέατα και κακοπλυμένα μαρούλια για τους έχοντες,και τα αποφάγια τους να ταίζουν τους εργαζόμενους ή τα αδέσποτα. Αν και συνήθως, ταίζουν τους κάδους. Το αφεντικό να περιμένει όλη τη χρονιά να φτάσει το καλοκαιράκι να κάνει τζίρο και να πάρει την αμαξάρα που ονειρευόταν.
Και'συ, να δουλεύεις μέσα στη χρονιά, για να γαμηθείς να δουλεύεις μέσα στο καλοκαιράκι και να πάρεις εκείνα τα βουνά που τα χρώματα του σε μαστουρώνουν.

Να εύχεσαι το σώμα σου να σε βαστάξει. Να φοβάσαι την υπερκόπωση. Να εύχεσαι να μη σου μιλήσει κανένα μουνόπανο στη δουλειά. Να εύχεσαι η πιτσιρίκα από την αλβανία, αυτό το βράδυ να βρίσει τον μαλάκα τον μάγειρα που την υποτιμά. Να εύχεσαι να τον βρίσεις εσύ για εκείνη. Να εύχεσαι να μην είσαι τόσο αδύναμη στα μάτια τους, να κάνεις την αδυναμία σου δύναμη. Να μην είσαι πλέον η μικρή. Να εύχεσαι να μη σπάσεις κάποια γυάλινη μαλακία. Να εύχεσαι να περάσει ακόμη ένα 10ώρο ,να πάρεις τα 35 ευρώ και να σηκωθείς να φύγεις.

Και να ,κοίτα τους τουρίστες να διέρχονται,πάνω κάτω, να κάθονται και να χαζογελάνε. Να παίζουν με τα γαμώ κινητά τους και να κάνουν ένα τέταρτο να παραγγείλουν. Και στη συνέχεια να διαμαρτύρονται που η μπριζόλα είναι κακοψημένη, ή λίγο ψημένη, ή καμένη, ή σόλα παπουτσιού. 
Η βιτρίνα ,είναι μια τελειότητα. Όμορφα μενού με χαμογελαστούς σερβιτόρους. 
Τρελά μοχίτος με πολύχρωμες ομπρελίτσες.
Καθαρές τουαλέτες με ανάλαφρο ντεκόρ και εκλεπτυσμένη μουσική. Γιατί και όταν κατουράς πελάτη, θέλουμε να είσαι χαλαρός, σα το σπίτι σου. 

Πίσω από τη βιτρίνα σου όμως πελάτη,χοντρέ τουρίστα, σεξίσταρε, μουνόπανο, φίλε μου και γνωστέ μου, κρύβεται ιδρώτας,εκμετάλλευση σε συνδυασμό με πρυσμένα πόδια και ζαλισμένα αρχίδια, και μία γυναίκα 60 χρονών μετανάστρια, 20 χρόνια στη δουλειά με την αντανακλαστική της απάντηση στο πως της φαίνεται η ζωή της να είναι: “ε μωρέ,καλά,δόξα το θεό” με φανερή έκπληξη στην ερώτηση.

Φέρε την καραμπίνα,είναι εποχή κυνηγιού.

Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

λίγα λεπτά παρανόησης *

Κάποιοι φαντάζονται εκδρομές και περιπέτειες με τον σύντροφο τους,
εξερεύνηση εγκαταλελειμένων σπιτιών και οκτάωρες πεζοπορίες
σε βουνά ξεχασμένα από τον τουρισμό,
και από την φαντακτερή κα εντυπωσιακή άνοιξη.

Θέλουν αγριεμένο σεξ, και ρομαντικά δείπνα,
μερικούς ψίθυρους στα αυτιά τους και ζαλισμένα τετράποδα
να τους κατουρούν από τη χαρά τους.
Τι περιπέτεια να'σαι ερωτευμένος.

Φαντάζονται έντονες ερωτικές εξομολογήσεις,
και τα σ'αγαπώ να πέφτουν βροχή,
μαζί με τις ξυλιές στον κώλο
και τα σημάδια στον λαιμό.

Κανείς απ'αυτούς, δε φαντάστηκε την μοναξιά,
ή τις ανασφάλειες που δομούν οι παράλληλες πραγματικότητες,
πιο σκοτεινές
και πιο θλιμένες, από τη κανονική πλήξη.

Κανείς απ'αυτούς, δεν είδε το άγχος της απόρριψης,
το άλγος της ύπαρξης,
την διαχείρηση της ερώτησης :
"και όταν κουραστεί;"
Τι πόνος να'σαι ερωτευμένος.

Οι μεν να καλπάζουν στους κόσμους τους, 
και οι δε να τρέμουν τις συνέπειες των σχέσεων.
Οι μεν φωνάζουν και αναπηδούν με τον ελάχιστο ήχο, και οι δε, σιωπηλά, προσεχτικά, διανύουν 
τα στοιχεία και τα σημάδια.

Όμως, το μόνο που μπορώ εγώ να φανταστώ,
είναι να μπαίνω σπίτι, να σου δίνω ένα φιλί στο μάγουλο
και έπειτα να ερωτοτροπώ στη γωνία μου
με εκείνο το βιβλίο που σου έλεγα χθες στο τηλέφωνο. 

Είναι βαρετό να είσαι ερωτευμένος. 

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

σημείωμα #2

Για αυτούς που ξέχασαν τι σημαίνει ποίηση,
για εκείνους που δεν γνώρισαν τον τρόπο,
για εκείνους που νοιώσαν άβολα στη σιωπή,
για τους νεκρούς,
για τους μάρτυρες,
για τους ξυπόλητους επαίτες
για αυτούς που περιμένουν την λαική αγορά για να ψωνίσουν
και για εκείνους που νοιώθουν πιο άνετα στην απρόσωπη κατάρα του σούπερμαρκετ.
Για τους αντιφασίστες, και για τους αιτούντες καλύτερων συνθηκών εργασίας.
Για τους συνδυκαλιστές και για τους αμνήμονες,
για τους μελαγχολικούς και τους εξεγερμένους των σαββάτων.
Για εκείνους που σύσσωμοι συμφώνησαν στην καλύτερη ζωή χωρίς το ίντερνετ
για τους εξαρτημένους από ουσίες,
από ανθρώπους
και από ιδέες.
Για τους βαρεμένους και για τους βρωμιάριδες.
Για τον εαυτό μου, και για'σένα,
για την μικρότητα μου και για το απύθμενο μεγαλείο μου,
για τη μητέρα μου,
την πάσχουσα από άγχος και τρόμο,
για εκείνους που δεν ήρθαν ποτέ,
για τους άλλους, που ήρθαν νωρίτερα και οι πόρτες ήταν γκρεμισμένες,
και για όσους δε με περίμεναν να φτάσω.
Για τους επαναστατημένους,
για τους εγκλωβισμένους στη πείνα, στη γραφειοκρατία,
στη μιζέρια,
στον διαρκή εκτοπισμό τους.


Ας είναι ασήκωτο και βαρύ, το χώμα που θα μας σκεπάσει.

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Φορούσε μια κόκκινη μπάλα για μύτη, και έδενε τις κίτρινες τιράντες της στην κορυφή του κορμού της. Έτσι, κάθε μέρα, έβγαινε και περπατούσε στους δρόμους που συνοστίζονταν όλες οι πιθανότητες και όλες οι χαμένες και κερδισμένες ευκαιρίες της. Η αμφίεση της είχε κάτι μαγικό, μυσταγωγικό, που έκανε όλους τους περαστικούς να σταματούν κάποια δευτερόλεπτα να την θαυμάσουν και ύστερα να κρυφτούν τρομαγμένοι στις στάσεις του τραμ.
Ύστερα από την καθιερωμένη βόλτα της, χτυπούσε κάποιες πόρτες στις συνοικίες όμως ποτέ κανείς δεν της άνοιγε. Άλλαζε έτσι τις περιοχές, με την ελπίδα πως κάποιος θα δώσει μια αίσθηση συντροφικότητας στο κορίτσι με την κόκκινη μπάλα για μύτη.
Περιπλανιώταν και άφηνε τα δάκρυα να ξεφεύγουν και να χαλούν το άσπρο μεικ-απ που με υπομονή είχε στρώσει ακόμη μια φορά.
"Γυρεύετε κάτι;" έσπασε την σιωπή κάποιος ανάμεσα στους άλλους.
"Σε'μένα μιλάτε;" απάντησε, χωρίς να έχει γυρίσει την πλάτη της να αντικρύσει το πρόσωπο της φωνής που με τόση φαντασία είχε ήδη υφάνει ως την πιο όμορφη ύπαρξη.
"Ναι. Δε πειράζει. Εδώ, μπορείς να υπογράψεις, μαζεύουμε λεφτά για τους άστεγους."
"'Εφτασαν τα χριστούγεννα;" είπε.
"Φτάνουν. Και οι συνάνθρωποι χρειάζονται την προσφορά σας."
Και τοτέ εκείνη γύρισε, φανερά απογοητευμένη, και δεν πίστευε στα μάτια της.
Εκεί, απέναντι της, στεκόταν ένας άντρας που φορούσε μια κίτρινη μπάλα για μύτη.
Κοιταχτήκαν χωρίς να ανταλλάσουν λόγο.
"Λοιπόν, ποιο είναι το όνομα σας; Ορίστε η λίστα."
Αυτή η απλότητα, έκανε την κοπέλα να καταλάβει πως ο άντρας δεν μπορούσε να δει αυτή την ομοιότητα.
"Συγγνώμη, έχετε μια κιτρινη μπάλα για μύτη." του είπε με ψυχραιμία, φοβούμενη πως εκείνος θα τρομοκρατηθεί.
"Το γνωρίζω. Και'συ, έχεις μια κόκκινη μπάλα για μύτη."
Η κοπέλα, αισθάνθηκε ένα ερωτηματικό να ανασηκώνει τα φρύδια της. Μα, πώς γινόταν; Ήξερε; Έβλεπε τη μύτη της και δεν φοβόταν, είχε και αυτός μια μύτη, αλλά δεν αισθανόταν τη θλίψη που την διαπερνούσε.
"Κοίτα γύρω σου κοπέλα. Όλοι έχουν πολύχρωμες μπάλες για μύτες."
Και τότε η κοπέλα, σήκωσε το βλέμμα της, και πράγματι.
Μπλε, κίτρινες, ροζ μπάλες για μύτες πάνω σ'όλα τα πρόσωπα.
Δεν ήταν ξεχωριστή. Δεν ήταν μόνη.
Τι ανακούφιση, σκέφτηκε. 

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Ονομάζομαι Ζοζέφ Ινιάς Γκιγιοτέν. Είμαι αυτός που ψάχνετε. Προτού μου προσάψετε την οποιαδήποτε κατηγορία οφείλω να απολογηθώ, μάλλον δε το οφείλω, το απαιτώ. Αν μη τι άλλο επηρέασα έντονα την ανθρώπινη εξέλιξη και η γνώμη μου πάνω στα πεπραγμένα θα'πρέπε να σας ενδιαφέρει.
Φυλακίστηκα στη Τρομοκρατία, με πρόσχημα την αγάπη μου για το ανθρώπινο πνεύμα και την αγάπη μου για την Γαλλία, όμως απελευθέρωθηκα ύστερα από την πτώση του Αδιάφθορου, τον Ιούλιο του 1794.
Πάντοτε πίστευα στις ιδέες της Γαλλικής επανάστασης. Ακόμη και τώρα, που βρίσκομαι εδώ, ενωπίον σας, δε θα αρνηθώ τις ρίζες μου.
Στην Άλωση της Βαστίλης, προτεστάντησα. Τα γνωρίζετε. Οι επανάστατες είμασταν κατά της μοναρχίας, θέλαμε να ανατρέψουμε τα πράγματα. Επιθυμούσαμε να ρήξουμε τον κλήρο και τους ευγενείς. Συναντιόμασταν και συνομιλούσαμε για τον Ρουσώ και την αυτονομία του λαού, τον Μοντεσκιέ, τον Βολταίρο. Αγαπούσαμε το πνεύμα και απεχθανόμασταν την αδικία, απεχθανόμασταν πως οι ευγενείς κατείχαν την πολιτική τους θέση, πως δεν πληρώναν φόρους και πως εμείς, εμείς οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες, οι έμποροι, είχαμε την ελάχιστη πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά. Οραματιστήκαμε μια δημοκρατία. Μια δημοκρατία βασισμένη σε αξίες και αρχές, όπως θα τις περιέγραφε ο σπουδαίος Τζον Λοκ. Υπερασπιστήκαμε την ιδιοκτησία, τα φυσικά δικαιώματα και το δικαίωμα αντίστασης στην τυρρανία και αν μη τι άλλο, το απλό δικαίωμα στο ψωμί. Θέλαμε το τέλος της μοναρχίας,καθιερώσαμε μια ενωμένη αστική τάξη.
 Η επανάσταση του 1789 είναι η επανάσταση που καθόρισε τον κόσμο. Και δε μπορείτε να το αρνηθείτε αυτό, ακόμη και'σεις.
Ας συνεχίσω όμως, θεωρώ πως δεν σας ενδιαφέρουν τόσο τα ιστορικά στοιχεία,καθώς άμα τα αναγνωρίζατε, δε θα βρισκόμουν εδώ ενωπίον σας.
Λοιπόν,
Προσωπικά, αγαπούσα ανέκαθεν τον άνθρωπο, ειδικότερα την ανατομία του και την πνευματική του εξέλιξη. Αγαπούσα τα πλήθη, ήξερα πως μπορώ να επηρέασω. Σαφώς και ήθελα την ειδική θέση, την άξιζα. Υπήρξα έξυπνος, και η κοινωνική αναγνώριση ήταν το ελάχιστο που άρμοζε στη περίπτωση μου.
Ως βουλευτής και ως εξέχον μέλος της επιτροπής της συντακτικής συνέλευσης μπορούσα να επηρεάζω. Λοιπόν, η θανατική ποινή, στα χρόνια της γαλλικής επανάστασης,ήταν απαραίτητη.
Όμως, έπρεπε και να ακολουθεί και το πνεύμα των αρχών μας και των νόμων μας. Οι μέχρι τότε εκτελέσεις, ήταν ιδιαίτερα επώδυνες, δυσκολεύαν τους υπεύθυνους. Τα πράγματα ήταν απαιτητικά και οι δήμιοι αναγκαζόντουσαν να χρηματοδοτούν οι ίδιοι τον εξοπλισμό τους. Μάλιστα, τα πρώιμα εργαλεία τους όντας ελαφρία, και με τη συχνή τους χρήση, έφθειναν, και το κόστος της επισκευής το επωμίζονται οι ίδιοι. Γεγονός άδικο και όπως σας είπα, είχαμε ορκιστεί να πολεμήσουμε την αδικία.
 Ο κύριος Σαρλ Ανρί Σανσόν, μπορεί να σας περιγράψει καλύτερα τις απαιτήσεις και τις δυσκολίες. Ο ίδιος υπήρξε δήμιος τέταρτης γενιάς, αληθινά εκπληκτικός στη δουλειά του, σήκωσε πάνω από 3.000 εκτελέσεις. Εξαιρετικός, διαβαστερός, με πάθος, όρεξη και αγάπη για τη μουσική.
Λοιπόν, ο κύριος Σανσόν, υποστήριξε την πρόταση μου εκείνη τη μέρα στην εθνική συνέλευση. Το '91. Η πρόταση μου ήταν η εφεύρεση και η λειτουργία ενός μηχανήματος που θα οικοδομήσει την ανθρώπινη και ισότιμη ανεξαρτήτως κακουργήματος, θανατική ποινή. Ένα μηχάνημα που, με συνοπτικές διαδικασίες, θα αφαιρεί τη ζωή από το άτομο, θα'ναι γρήγορο και αποτελεσματικό. Αυτή η πρόταση αφορούσε ένα μηχάνημα εκτέλεσης, την γκιλοτίνα.  Και όσον αφορά την διαδικασία της θανατικής ποινής, φαντασιώθηκα πως θα είναι χώρος συνάντησης,συζήτησης,πως θα φέρει την επανάσταση μέσα στην επάνασταση. Οι πολίτες θα βγαίνουν από τα σπίτια τους, σύσσωμοι, και θα θαυμάζουν την ευρρυθμία, την φυσική κατάληξη των αντιστάσεων στις Ιδέες. Θα'ταν ένα ευχάριστο γεγονός και όχι ένα αιματοβαμένο θέαμα με φωνές και τρόμο.
 Όλοι θα μιλούν γι'αυτό και όλοι θα ζηλεύουν που δεν έδειξαν ποτέ σεβασμό στους εχθρούς τους, όπως όριζαν οι αρχές των νόμων μας. Ήμουν ο μόνος αληθινός δημοκράτης. Αυτό είναι και που μου προσάπτετε, πως αγάπησα τον άνθρωπο,το πνεύμα και το έθνος μου. Άλλωστε, η ιδέα της γκιλοτίνας, έχει ρίζες παλαιότερες. Συνδέεται με την ιστορία μας. Είναι φυσική αναγκαιότητα, δε το καταλαβαίνετε; Εσείς σάμπως δεν εκτελέσατε τους εχθρούς σας; Πιστεύετε πως τα δικά σας χέρια είναι πιο καθαρά από τα δικά μου; Θάνατο στους μονάρχες! Θάνατο στους καταπιεστές! Αυτό πιστεύω κι'γω. Μαζί σας είμαι.

Ναι, οι εκτελέσεις στη γκιλοτίνα, ήταν το κεντρικό θέαμα στη Γαλλία. Ναι.
Είχε κάνει τόση εντύπωση στον κόσμο, κυκλοφορούσαν μέχρι και μινιατούρες. Νομίζω, πως αυτό σας ενοχλεί, σωστά; Η γαλούχηση των παιδιών και η εξοικείωση τους με την θανατική ποινή. Συμφωνώ, είναι σκοτεινό σημείο ετούτο, μα, ο κόσμος είναι αυτός κύριοι μου. Τα παιδιά, είναι κομμάτια του κόσμου, δε μπορούμε να τα κρατάμε ανενημέρωτα. Άλλωστε, φιλοσοφικά μιλώντας, ο θάνατος είναι η συνέχεια της ίδιας ζωής, είναι η μετάβαση σ'ένα καινούργιο στάδιο. Η αντιμετώπιση των εκτελέσεων αντιμετωπιζόταν με παιγνιώδη τρόπο. Ουσιαστικά, το θέαμα αυτό, ξυπνούσε τις παιδικές συνειδήσεις του λαού μας. Γελούσαν, χαριτολογούσαν, φλέρταραν. Και όλα αυτά, στο προσκήνιο με τους εχθρούς και αντιφρονούντες να δίνουν τη ζωή τους στο όνομα μιας ανεκπλήρωτης στήριξης στις επαναστατικές μας ιδέες. Θεωρώ πως αυτή η επαφή, με αυτόν τον τρόπο, έχει πολύ θεραπευτικό και παιδαγωγικό χαρακτήρα.
Άλλωστε, μιλώντας για παιδαγωγική, η γκιλοτίνα βοήθησε στην ανάπτυξη και της ιατρικής, της μελέτης του εγκεφάλου και της ανατομίας του σώματος.
Είχε και αυτή την άγρια ομορφιά, τον λυρικό τρόπου που έπεφτε η λεπίδα, ο ήχος της αποκόλλησης του κεφαλιού, το χειροκρότημα. Ειδυλλιακή ατμόσφαιρα, σίγουρα ενέπνευσε χιλιάδες ποιήματα και μυθιστορήματα.
Γιατί λοιπόν μισείτε με τέτοιο σθένος ένα ανθρωπιστικό εργαλείο θανάτου;
Αναφέρεστε στην θανατική ποινή σαν περιττή πρακτική, ενώ γνωρίζετε πως στον πόλεμο ο φόνος είναι απαραίτητος. Ξέρετε φυσικά για τους αναρχικούς, τους ιλλεγκαλιστές, τον Ελί, τον Ρειμόν, τον Σουντί, την Αντουανέτα, τους εβραίους,τους κομμουνιστές δηλαδή τους αντίθετους με τα καθεστώτα ή τους τυχαίους εχθρούς των κρατών. Αλήθεια, πόσους νεκρούς μετράει μέχρι το 1980 η γκιλοτίνα;
Αυτή είναι η αιτία. Αντιδράτε συναισθηματικά, και πιστεύετε πως φέρω ευθύνη για το ότι η γκιλοτίνα καθιερώθηκε ως η πάγια τακτική αντιμετώπισης των αντιστάσεων ανά τον κόσμο.
Έχετε μίσος για τα όπλα που δε σκεφτήκατε πρώτοι! Μα είναι μόνο μια μέθοδος. Πάλι καλά εμάς τους ανθρώπους μας ορίζει μια σπουδαία δημιουργικότητα.
 Υπήρξαν και οι εξορίες, οι βασανισμοί, οι μαζικές εκτελέσεις. Αναγνωρίστε μου το ελαφρυντικό της αγάπης μου για τον άνθρωπο. Τουλάχιστον αυτό.


 Δυστυχώς, φοβάμαι πως δε θα με ακούσετε. Η γκιλοτίνα για εσάς είναι κάτι διαφορετικό.
Πιστεύετε πως αφορά μια επίδειξη δύναμης, μια διασκέδαση της αστικής τάξης.
Πιστεύετε πως αποτελεί ορόσημο της εξουσίας και της κυριαρχίας, σύμφωνα με τις προκυρήξεις σας.
Πιστεύετε πως εγώ σκότωσα τους φίλους σας, εγώ όμως απλώς υπερασπίστηκα το έθνος μου.
Σας υπενθυμίζω πως υπήρξα ο εμπνευστής και όχι ο δήμιος. Δεν ήμουν εγώ αυτός που σήκωνε τη λεπίδα και αυτός που την άφηνε, δεν είναι τα δικά μου χέρια βαμένα με το αίμα των συντρόφων σας, όχι. Δε χειροκρότησα ποτέ μου στις εκτελέσεις. Εγώ μόνο ενέπνευσα την ανθρωπιστική θανατική ποινή. Τίποτα παραπάνω. Λέτε πως δεν πολεμάτε τον καπιταλιστή σαν άτομο, αλλά το σύστημα που τον γεννάει. Λοιπόν, εμένα δε με γέννησε το σύστημα, υπήρξα απλώς ένας από τους χιλλιάδες εμπνευστές τους. Η γκιλοτίνα είναι αφορμή, όμως μισείτε όσα συμβολίζω. Σωστά;
Γιατί να πεθάνω για ένα σύμβολο λοιπόν;
Εγώ είμαι μαζί σας, σας το είπα εξαρχής. Ενώπιον σας.
Σέβομαι τον αγώνα σας. Σέβομαι τον πόνο σας για τους δολοφονημένους συντρόφους σας. Σέβομαι το βιώμα της βίας, και τη σφραγίδα της φτώχειας. Όπως άλλωστε, αναφέραμε και στην διακήρυξη των ανθρωπίνω δικαιώματων τότε στη Γαλλία των ιδεών: όταν η κυβέρνηση παραβιάζει τα δικαιώματα του λαού, η επανάσταση είναι για το λαό, και για κάθε μερίδα του, το πιο ιερό και αναγκαίο καθήκον.

Ονομάζομαι Ζοζέφ Ινιάς Γκιγιοτέν, εμπνευστής της γκιλοτίνας, φερόμενος ως υπεύθυνος για αμέτρητους θανάτους, ενθερμό μέλος της αστικής τάξης. Δηλώνω αθώος και υπέρμαχος της ελευθερίας. Δηλώνω πατριώτης. Δηλώνω εμπνευστής και μόνο, της γκιλοτίνας, του πιο ανθρωπιστικού εργαλείου θανάτου. Δηλώνω μετανιωμένος. Ζητώ την συγχώρεση σας. Σας ικετεύω, ενώπιον σας, να με αφήσετε να ζήσω. Να δείξετε την ανθρωπιά που σας στέρησα. Σας ικετεύω να σταθείτε υψηλά στους στόχους της εξέγερσης σας και να μη επιτρέψετε να μετατραπεί σ'ένα άστοχο αιματοκύλισμα. Σας ικετεύω να κοιτάξετε την αλήθεια στα μάτια. Δεν είμαι δήμιος! Ποτέ μου δεν έχω σκοτώσει.
Ποτέ μου δεν έχω αφαιρέσει ζωή. Και στην κατάληψη της Βαστίλης, κρυβόμουν! Είχα κρυφτεί μέσα στις φυλακές, υποκρίθηκα τον τρελό ώστε να μη με δολοφονήσουν είτε οι επαναστάτες, είτε οι ευγενείς. Ήθελα να πεθάνει ο Λουδοβίκος, όμως φοβήθηκα την αλλαγή που θα έφερε το καθεστώς. Αγάπησα την ελευθερία. Αληθινά. Αν δεν ήταν ο μπάσταρδος ο Σανσόν, να με υποστηρίξει τόσο έντονα εκείνη τη διαολεμένη μέρα στην εθνική συνέλευση, ίσως να μην είχε καθιερωθεί η γκιλοτίνα. Είχα σκεφτεί τόσες φορές, να κάψω τα σχέδια που την απεικόνιζαν, να έβρισκα έναν τρόπο να παρεμποδίσω την διαδικασία, όμως ήταν πολύ αργά! Όλα είχαν σχεδιαστεί και άμα έκανα πίσω, θα δημιουργούσα υποψίες για την πίστη μου στα δημοκρατικά ιδεώδη.
 Ανάθεμα τους, είχαν ενθουσιαστεί με την ιδέα της γκιλοτίνας. Οι δήμιοι να ξεκουράζονται, οι πολίτες να διασκεδάζουν και ένα μηχάνημα με χαμηλό κόστος, και ελάχιστη συντήρηση να κάνει όλη τη δουλειά. Μα πώς. Μα πως. Ο Σανσόν ευθύνεται. 3.000 σκότωσε μόναχα ο ίδιος! Επί 38 χρόνια. Είχε παραλάβει επίσημα το παλτό με το κόκκινο αίμα, σύμβολο πως έκανε καλή δουλειά. Αυτό το γνωρίζετε; Αυτόν να φέρετε εδώ μπροστά σας! Εγώ είμαι αθώος, αθώος σας λέω. Ενώπιον σας. Έπαιζε βιολί και τσέλο ο τρελός, το κτήνος. Αποκεφάλιζε και στη συνέχεια τεμάχιζε τα θύματά του Ακούτε; Αυτός είναι ο τρελός, ο δολοφόνος. Εγώ απλώς είχα την ιδέα.

Ονομάζομαι Ζοζέφ Ινίας Γκιγιοτέν, εμπνευστής της γκιλοτίνας. Βαθειά ένοχος και μετανιωμένος διάολε. Δώστε μου την ευκαιρία να αποτινάξω το παρελθόν μου.
Πραγματικά σας σέβομαι. Αφήστε με να ζήσω, και θα υπηρετήσω τους σκοπούς σας. Μπορώ και'γω να φωνάξω πως το έθνος είναι μια μηχανή που πρέπει να καταστραφεί. Μπορώ να πως πως δεν με ενδιαφέρει ο ανθρωπισμός αλλά η κοινωνική χειραφέτηση ως επιθετική ενέργεια καταστροφής και ανοικοδόμησης.Μπορώ ναι, σας το υπόσχομαι. Η σιωπή είναι πιο δυνατή από τους στραγγαλισμούς! Κάτω οι καταπιεστές! Η γκιλοτίνα υπήρξε η απόλυτη ουσία, της δύναμης της μπουρζουαζίας, Η γκιλοτίνα είναι η εικόνα του κόσμου που καταρρέι. Η γκιλοτίνα είναι μια διαστροφή, η γαλλική επανάσταση απέτυχε. Εγώ απέτυχα. Σας παρακαλώ, αφήστε με να ζήσω.


.
.
.
.
.
.



Διάγγελμα: Θανάτωση δια γκιλοτίνας. 
Χρόνος: Ποτέ των παντών. Παρορμήσεις και φαντασιώσεις. 
Τόπος: Εξοχή λαικής συνάντησης. Η πολεοδομία, διαφορετική.